kontakt mapa strony dodaj do ulubionych

siostryfaustyny3.pl / Muzeum / Muzeum św. Siostry Faustyny

Muzeum św. Siostry Faustyny

Zrekonstruowana cela zakonna
Siostra Faustyna, tak jak inne siostry, miała celę na wspólnej sypialni. Cele oddzielone były płóciennymi parawanami. Ich wyposażenie stanowiły: łóżko, nocna szafka, stolik i krzesło, wieszaki oraz przybory do codziennej toalety: miska, dzbanki na czystą i zimną wodę oraz wiadro na brudną wodę. W sypialni była też szafa na habity. Pomieszczenia ogrzewane były piecami kaflowymi, w których przewidziano zamykaną wnękę dla przechowywania napoju dla chorych sióstr.
 

„Ołtarzyk” z rodzinnego domu, którym opiekowała się Helenka Kowalska
Pasyjka i fajansowe figurki Serca Jezusowego i Niepokalanego Serca Maryi. Pasyjkę i figurki zakupił ojciec Siostry Faustyny – Stanisław Kowalski – podczas pielgrzymki do Częstochowy. Opiekowała się nimi Helenka do czasu, gdy poszła na służbę. W roku 1993 ofiarowała je Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia jej rodzona siostra Natalia Grzelak.
 
Lampka nocna św. Siostry Faustyny
Lampa, przy której Siostra Faustyna w Wilnie pisała swój dzienniczek. Po II wojnie światowej i wyjeździe sióstr z Wilna lampkę przechowywała s. Justyna Gołofit, która przyjaźniła się z Siostrą Faustyną.
 



 
Kubeczek św. Siostry Faustyny 
Używała go Siostra Faustyna w refektarzu w klasztorze Zgromadzenia w Krakowie-Łagiewnikach. Przechowała go u siebie s. Justyna Gołofit.
 





Peleryna św. Siostry Faustyny
Otrzymała ją s. Maurycja Rogala i oddała przełożonej generalnej m. Paulinie Słomce w czasie wizytacji w 1989 roku.




 
 
Rękopis „Dzienniczka”  św. Siostry Faustyny – ksero 
„Dzienniczek” należy do pereł literatury mistycznej. Siostra Faustyna pisała go głównie w Wilnie i Krakowie w latach 1934-1938 na wyraźne polecenie Jezusa i spowiedników. Opisała w nim nie tylko swoje niezwykle bogate życie duchowe, ale przede wszystkim orędzie Miłosierdzia, z którym Chrystus wysłał ją do całego świata. „Dzienniczek” w rękopisie – to sześć zeszytów o różnej objętości, gęsto zapisanych po obydwu stronach (łącznie 477 kart) oraz notes zatytułowany „Moje przygotowanie do Komunii świętej”. Ojciec Święty Jan Paweł II nazwał jej „Dzienniczek” Ewangelią miłosierdzia napisaną w perspektywie XX wieku.
 
Narzędzia pokutne z tamtego czasu
  • Siostry mogły ich używać tylko za pozwoleniem przełożonych.
  • Włosiennica, 
  • „Pasek”, 
  • „Dyscypliny” do biczowania
  • „Bransoletka”
  • Krzyżyk kolczasty
 
Różaniec 
Siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia przy habicie nosiły dawniej różańce, które zakończone były medalionem z wizerunkiem Świętej Rodziny oraz św. Ignacego – patrona Zgromadzenia i twórcę szkoły duchowości, w której kształtowały swoje życie. Po Soborze Watykańskim II, gdy stroje zakonne upraszczano, wówczas siostry zrezygnowały z pasów i różańców.
 
Grzesznik
Upinany pod pelerynką, służył do pracy nad sobą, m.in. do codziennego liczenia zwycięstw i upadków. Przy pomocy takiego narzędzia Siostra Faustyna w latach 1935-1937 mogła odprawiać nowennę, składająca się z 1000 „Zdrowaś Maryjo”, które odmawiała każdego dnia (poza wspólnymi modlitwami) jako przygotowanie do uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.